ده مزیت مشاوره خانواده

کدام خانواده است که سهم خود را از مشکلات نداشته باشد؟ همانطور که ساختار خانواده با گذشت زمان تغییر می‌کند، چالش‌هایی که هر عضو با آن روبرو می‌شود نیز تغییر می‌کند. وقتی یکی از اعضای خانواده با چالش‌هایی روبرو می‌شود، به نظر می‌رسد که همه با آن روبرو هستند. نگرانی‌های دیرینه مانند اختلافات والدین، مشکلات رفتاری، رقابت خواهر و برادر و غیره می‌تواند ثبات حتی سالم‌ترین و هماهنگ‌ترین خانواده‌ها را نیز تهدید کند. از ناراحتی‌های کوچک گرفته تا مشاجرات بزرگ، بسیاری از خانواده‌ها به منبع احساسات شدید و منفی تبدیل شده‌اند.

هر خانواده‌ای ممکن است روش‌های خاص خود را برای مدیریت اختلافات داشته باشد، اما مشاوره خانواده اغلب بهترین رویکرد برای اطمینان از رسیدگی صحیح به نگرانی‌ها در نظر گرفته می‌شود.

چه بخواهید پویایی خانواده خود را بهبود بخشید و چه به دنبال کمک برای یک عضو پریشان حال باشید، به مزایایی که خانواده شما می‌تواند از مراجعه مشترک به مشاوره به دست آورد، نگاهی بیندازید.

مشاوره خانواده:

1. بهبود ارتباطات: ارتباطات می‌تواند یکی از اولین چیزهایی باشد که هنگام بروز اختلافات در خانواده از بین می‌رود. وقتی اعضا دیگر با یکدیگر صادق نیستند، حل مشکلات می‌تواند دشوارتر شود. مشاوره خانواده زمینه‌ای بی‌طرفانه فراهم می‌کند تا اعضا بتوانند افکار و احساسات خود را صادقانه و محترمانه به اشتراک بگذارند. در طول این فرآیند، مشاور می‌تواند به اعضا کمک کند تا یکدیگر را درک کنند و راه را برای شروع بهبودی هموار کند.
2. تقویت و تحکیم روابط: اختلافات حل نشده در خانواده می‌تواند به طور جدی به روابط آسیب برساند و آنها را تضعیف کند. مراجعه به یک مشاور خانواده می‌تواند به شما در درک بهتر یکدیگر کمک کند. آوردن سایر اعضای خانواده به جلسات مشاوره برای بازیابی این روابط و پردازش احساسات با یک شخص ثالث بی‌طرف می‌تواند مفید باشد.
3. ارائه پشتیبانی بدون قضاوت برای شرایط جدی مانند سوء مصرف مواد: یکی از اعضای خانواده که درگیر فعالیت‌های مضر است، می‌تواند از نظر عاطفی به کل خانواده آسیب برساند. اعضای خانواده می‌توانند با صحبت با یک مشاور، در مقابله با این نگرانی‌ها حمایت پیدا کنند. مشاوره همچنین یک بستر عالی برای التیام زخم‌های ناشی از سوء مصرف مواد است.
4. عزت نفس را توسعه و بهبود می‌بخشد: توسعه عزت نفس جنبه مهمی از فرزندپروری است. بدون آن، احتمالاً بیشتر تحت تأثیر تغییرات عمده زندگی قرار خواهیم گرفت. مشاوره خانواده می‌تواند به رفع عزت نفس پایین کمک کند و به شما این امکان را می‌دهد که از خود و ارزش خود قدردانی کنید. با عزت نفس سالم، خانواده شما می‌تواند شکوفا شود.
5. حفظ سلامت روانی و جسمی: ​​مشاوره می‌تواند به شما کمک کند تا سلامت روانی و جسمی خود و همچنین اعضای خانواده‌تان را بهبود بخشید. این امر به تقویت کل خانواده کمک می‌کند. مشاوره خانواده تکنیک‌هایی را برای کمک به اعضا به صورت فردی و جمعی ارائه می‌دهد.
6. می‌تواند به غم و اندوه و فقدان رسیدگی کند: مرگ یا از دست دادن کسی یا چیزی که دوستش دارید می‌تواند ویرانگر باشد. سایر رویدادهای تغییر دهنده زندگی نیز می‌توانند باعث درد در خانواده شوند، مانند نقل مکان، بیکاری، ورشکستگی و بیماری‌های ناتوان کننده یا جدی. مشاوره خانواده می‌تواند راهکارهایی را برای پذیرش و ادامه زندگی پس از فقدان یا گذار ارائه دهد.
7. ارائه دیدگاهی تازه: یک مشاور خانواده می‌تواند به شما کمک کند تا ریشه مسائل را پیدا کنید و مهارت‌هایی را برای رسیدگی مستقیم به نگرانی‌هایتان توسعه دهید. درمانگر شما می‌تواند دیدگاهی تازه ارائه دهد که می‌تواند رویکردهای جدید و بهبودی را ممکن سازد.
8. روش‌های سالم برای مقابله با رفتارهای دشوار را آموزش می‌دهد: دانستن چگونگی برخورد با رفتارهای دشوار می‌تواند دشوار باشد. مشاوره خانواده راهکارهایی را برای مدیریت نگرانی‌های رفتاری، از جمله خشم و تمایلات خودآزاری، ارائه می‌دهد.
9. راهنمایی در تعیین و دستیابی به اهداف: مشاوره خانواده به اعضا این فرصت را می‌دهد که به افراد سالم‌تری تبدیل شوند. در جلسات، شما قادر خواهید بود اهداف خود و همچنین اهدافی را که به عنوان یک خانواده به اشتراک می‌گذارید، شناسایی کنید. پس از شناسایی اهداف، می‌توانید با هم روی آنها کار کنید.
10. خانواده‌های سالم‌تر: وقتی با مشکلاتی دست و پنجه نرم می‌کنیم، ممکن است از نزدیکان خود رویگردان شویم. مشاوره خانواده می‌تواند فضایی را برای شناسایی نگرانی‌ها و مواجهه مستقیم با آنها به عنوان یک خانواده فراهم کند. این امر می‌تواند حس کار گروهی را تقویت کند و فضایی برای احترام متقابل و اعتماد سالم به یکدیگر فراهم کند.

کمرویی در بزرگسالان - آیا خجالتی بودن یک مشکل سلامت روان است؟

کمرویی در بزرگسالان - آیا خجالتی بودن یک مشکل سلامت روان است؟آخرین بررسی توسط دکتر شری جاکوبسون۱۹ مه ۲۰۲۳ عکس از جاشوا تسو برای آن‌اسپلش نوشته‌ی آندره‌آ ام. دارسی آیا خجالتی هستید؟ چه زمانی خجالتی بودن در بزرگسالان از یک ویژگی شخصیتی قابل کنترل به یک مشکل جدی سلامت روان تبدیل می‌شود که ممکن است نیاز به کمک داشته باشید؟ خجالتی بودن چیست؟ خجالتی بودن و درونگرایی یک چیز نیستند. درونگرایی به این معنی است که شما دنیا را از دریچه‌ی درون خود می‌بینید. شما برای تصمیم‌گیری به احساسات و افکار خود نگاه می‌کنید. یک برونگرا به بیرون، به محیط و اطرافیان خود نگاه می‌کند. کمرویی به این معنی است که شما در کنار دیگران یا در صورت دریافت توجه، احساس ناراحتی و بی‌دست‌وپا بودن می‌کنید و به‌ویژه نگران این هستید که دیگران درباره شما چه فکری می‌کنند. به این معنی که می‌توانید هم خجالتی باشید و هم برونگرا یا درونگرا .  کمرویی در بزرگسالان کمرویی بسیار رایج‌تر از آن چیزی است که ممکن است تصور کنید. در یک نظرسنجی که توسط Yougov از هزاران بزرگسال بریتانیایی انجام شد، ۵۷ درصد خود را خجالتی می‌دانستند.  و برخی از افراد خجالتی به خوبی با این شرایط کنار می‌آیند، زیرا خجالت آنها فقط بر برخی از جنبه‌های زندگی‌شان به شکلی قابل مدیریت تأثیر می‌گذارد. برای مثال، ممکن است در صحبت کردن در جمع یا ملاقات با غریبه‌ها خجالتی باشید، اما گروه قوی از دوستانی داشته باشید که با آنها احساس راحتی می‌کنید و شغلی داشته باشید که تحت تأثیر این موضوع قرار نگیرد. وقتی خجالتی بودن مشکل‌ساز می‌شود کمرویی اگر ما را عقب نگه دارد یا بر توانایی ما در کنار آمدن با مسائل تأثیر بگذارد، به یک مشکل تبدیل می‌شود . برای مثال، اگر شاهد آسیب دیدن شغل خود باشیم ، در دوست‌یابی مشکل داشته باشیم یا دائماً احساس تنهایی و انزوا کنیم . و اگر باعث سایر مشکلات سلامت روان نیز شود، یک مشکل است. این می‌تواند به صورت زیر باشد. ۱. سوء مصرف مواد مرتبط با کمرویی. افراد بسیار خجالتی در معرض خطر ابتلا به سوء مصرف مواد مخدر یا وابستگی به الکل هستند. این موارد می‌توانند به عنوان یک عامل تسهیل کننده روابط اجتماعی یا به عنوان تسکینی برای تنهایی و انزوا استفاده شوند. تحقیقات همچنین نشان می‌دهد که مصرف مواد مخدر و الکل می‌تواند تحت تأثیر تمایل فرد خجالتی برای جا افتادن در جمع قرار گیرد. یک مطالعه در سال ۲۰۲۱ که به بررسی مشکلات مربوط به الکل در دانشجویان دانشگاه پرداخت، نشان داد که دانشجویان خجالتی بیشتر احتمال دارد که بیش از حد الکل بنوشند، زیرا بیشتر بر نحوه‌ی نگاه دیگران به خود تمرکز می‌کنند. این امر آنها را بیشتر در معرض هنجارهای اجتماعی قرار می‌دهد، بنابراین اگر فکر کنند دیگران زیاد الکل می‌نوشند، آنها نیز چنین خواهند کرد.  ۲. پذیرش روابط ناسالم. افراد خجالتی همچنین در معرض خطر سوءاستفاده دیگران هستند، یا می‌توانند خود را درگیر روابط بدی کنند که محبت یا حمایت واقعی کمی ارائه می‌دهند . دلیلش این است که وقتی خجالتی هستیم، اغلب به دیگران اجازه می‌دهیم ما را انتخاب کنند، به جای اینکه ابتکار عمل را به دست بگیریم و با افرادی که واقعاً در زندگی‌مان می‌خواهیم ارتباط برقرار کنیم. و وقتی درگیر شدیم، ممکن است شجاعت صحبت کردن و کناره‌گیری را نداشته باشیم، حتی اگر بدانیم که باید این کار را انجام دهیم. (فکر می‌کنید این شبیه شماست؟ شاید بخواهید مطلب ما در مورد وابستگی متقابل و روابط را بخوانید ). ۳. دشواری در رسیدن به اهداف. اگر اجازه دهیم کمرویی به این معنی باشد که نظرات و ایده‌های خوب خود را پنهان کنیم، یا وقتی دیگران از ما تعریف می‌کنند، چیزی نگوییم؟ در این صورت، شاهد تزلزل شغلی و رها شدن اهداف زندگی خود خواهیم بود. همه اینها می‌تواند منجر به مشکلات مالی ، ناامیدی و عصبانیت و چرخه‌های خلق و خوی بد شود . ۴. خجالتی بودن در بزرگسالان نیز می‌تواند منجر به اضطراب و افسردگی شود. مطالعه‌ای روی دانشجویان دانشگاه به رهبری یک تیم تحقیقاتی چینی نشان داد که کمرویی، عزت نفس پایین و افسردگی همگی با هم مرتبط هستند.  وقتی روابط دشوار را تحمل می‌کنیم و مانع پیشرفت زندگی می‌شویم، ممکن است دچار عزت نفس پایین شویم. و عزت نفس پایین به نوبه خود یکی از شایع‌ترین نشانه‌های افسردگی است. ۵. اعتیاد به اینترنت. یک مشکل مدرن‌تر برای کسانی که مشکل کمرویی دارند، اعتیاد به اینترنت است. یک مطالعه دیگر چینی روی دانش‌آموزان راهنمایی نشان داد که خجالتی بودن منجر به افزایش خطر ابتلا به اعتیاد به حضور آنلاین می‌شود . کمرویی شدید و اختلال اضطراب اجتماعی آنقدر خجالتی هستید که ناتوان‌کننده است و شما را در خانه پنهان می‌کند؟ ممکن است اختلال اضطراب اجتماعی با یا بدون آگورافوبیا داشته باشید . اضطراب اجتماعی به معنای تعاملات از هر نوع است، حتی خرید چیزی از فروشگاه یا مثلاً تماس با لوله‌کش برای تعمیر لوله‌ای که نشتی دارد، ذهن شما را درگیر افکار غیرمنطقی و مبتنی بر ترس می‌کند. همچنین علائم جسمی اضطراب مانند تپش قلب، گرفتگی معده یا حالت تهوع را خواهید داشت. و به دلیل این واکنش استرس‌زا به موقعیت‌های اجتماعی، شما تمام تلاش خود را می‌کنید تا از چنین تعاملاتی اجتناب کنید. اگر این ترس به حدی برسد که از مکان‌هایی که نمی‌توانید از آنها فرار کنید بترسید و بنابراین در خانه بمانید، ممکن است به آگورافوبیا نیز مبتلا باشید. اگر احساس می‌کنید که اختلال اضطراب اجتماعی دارید، مهم است که به دنبال حمایت باشید. بعید است که اضطراب اجتماعی به خودی خود بهبود یابد، اما به خوبی به درمان‌هایی مانند درمان CBT پاسخ می‌دهد.

 

نقش روانپزشک سالمندان در LBD چیست؟

مراقبت از ویژگی‌های شناختی، روانی و عصبی زوال عقل ناشی از اجسام لویی (LBD)، از جمله زوال عقل با اجسام لویی (DLB) و زوال عقل ناشی از بیماری پارکینسون (PDD)، می‌تواند توسط افرادی که در چندین تخصص پزشکی آموزش دیده‌اند، از جمله پزشکان مراقبت‌های اولیه، متخصصان داخلی سالمندان، متخصصان مغز و اعصاب و روانپزشکان سالمندان، ارائه شود. تا حدودی انتخاب به این بستگی دارد که چه کسی در دسترس است و بیشترین علاقه و تجربه را در مورد این بیماری دارد. هیچ "تخصص درست" وجود ندارد - همه چیزی برای ارائه دارند. وقوع مکرر توهمات بصری، هذیان‌ها (ایده‌های نادرست و مداوم)، علائم خلقی و رفتارهای مخرب در LBD، که همگی از عوامل اصلی مؤثر در کیفیت پایین زندگی و بار مراقبتی هستند، می‌تواند به ویژه از تخصص یک روانپزشک درمانگر بهره‌مند شود.

از آنجا که متخصصان مدیریت بیماران مسن مبتلا به زوال عقل و اختلالات رفتاری (که عموماً در ایالات متحده به عنوان روانپزشکان سالمندان یا روانپزشکان عصبی شناخته می‌شوند) در بسیاری از محیط‌های بالینی به راحتی در دسترس نیستند، مدیریت اولیه علائم روانپزشکی اغلب توسط یک غیر روانپزشک انجام می‌شود. ارجاع به روانپزشک معمولاً تنها در صورتی اتفاق می‌افتد که این مدیریت اولیه ناموفق باشد.

روانپزشک معمولاً با گرفتن شرح حال مفصلی از بیمار و اعضای خانواده شروع می‌کند تا تشخیص را تأیید کند و دقیقاً مشخص کند که چه علائمی وجود دارد و نیاز به درمان دارد. پس از آن، روانپزشک می‌تواند طیف وسیعی از اطلاعات را ارائه دهد، از جمله: (1) سنجش مزایا و معایب استفاده از داروهای روانپزشکی برای علائم روان‌پریشی و بی‌قراری؛ (2) آموزش مراقبان در مورد عوارض جانبی احتمالی، چه خفیف و چه شدید، که می‌تواند با مصرف داروهای ضد روان‌پریشی در بیماران مبتلا به LBD رخ دهد؛ (3) بحث در مورد استفاده از داروهای روانپزشکی برای درمان سایر علائم عصبی-روانی که اغلب رخ می‌دهند (مانند افسردگی و اضطراب)؛ (4) کمک به اجرای استراتژی‌های مدیریت غیر دارویی؛ و (5) ارائه پشتیبانی و آموزش به خانواده و مراقبان بیمار، از جمله در مورد سیر بیماری و بهترین روش برای مدیریت مراقبت و امور بیمار.

بیماران مبتلا به LBD ممکن است در صورتی که علائم روان‌پریشی یا آشفتگی به صورت سرپایی قابل مدیریت ایمن نباشند، نیاز به بستری شدن داشته باشند. متخصصان روانپزشکی سالمندان بهترین تجهیزات را برای ارائه چنین مراقبت‌های بستری دارند. تخصص آنها شامل دانستن عدم قطع ناگهانی برخی داروها (به عنوان مثال، کاربیدوپا-لوودوپا)، نحوه ایجاد تعادل محتاطانه بین فواید و عوارض جانبی بالقوه داروهای تازه معرفی شده (مانند داروهای ضد روان‌پریشی با قدرت بالا) و اهمیت مشاوره با خانواده و ارائه دهندگان درمان منظم هنگام ایجاد تغییرات در رژیم دارویی است.

اگر بیمار نیاز به بستری در بخش داخلی-جراحی داشته باشد، مشاوره با یک روانپزشک (که روانپزشک رابط نامیده می‌شود) در مورد مدیریت بیمار مفید خواهد بود. این امر به اطمینان از تصمیم‌گیری آگاهانه در مورد نسبت خطر به فایده استفاده از داروها برای درمان علائم پارکینسون و استفاده از داروهای ضد روان‌پریشی یا سایر داروهای روانپزشکی در طول مدت بستری در بیمارستان کمک می‌کند.

آیا ممکن است به داروهای روانپزشکی معتاد شوید؟

داروهای روانپزشکی چیستند؟

داروهای روانپزشکی توسط روانپزشکان تجویز می‌شوند تا به فرد در مدیریت علائم و/یا درمان اختلال روانی کمک کنند. این داروها که داروهای روانگردان نیز نامیده می‌شوند، به درمان بسیاری از بیماری‌هایی که به ظاهر غیرقابل کنترل هستند، کمک می‌کنند. این ایده که داروهای روانپزشکی می‌توانند اعتیادآور باشند، یکی دیگر از پیامدهای انگ موجود در مورد سلامت روان و جستجوی درمان برای آن است. 

‎‍‎

اولین قدم برای از بین بردن این انگ، یادگیری مبانی علمی مسائل است، نه پیروی از تصورات غلط رایج. 

‎‍‎

‎‍‎

انواع داروهای روانگردان

برخی از انواع رایج داروهای روانپزشکی عبارتند از:

‎‍‎

• داروهای ضد افسردگی: این داروها می‌توانند برای اختلالات خلقی ، اختلال وسواس فکری-عملی، اضطراب و اختلالات خوردن تجویز شوند. نمونه‌هایی از داروهای ضد افسردگی شامل SSRIها (مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین) و SNRIها (مهارکننده‌های انتخابی بازجذب نوراپی نفرین) هستند.
• داروهای ضد روان‌پریشی: این داروها برای درمان اختلالات روان‌پریشی مانند اسکیزوفرنی استفاده می‌شوند. 
• تثبیت‌کننده‌های خلق: این داروها به افراد مبتلا به اختلال دوقطبی، اختلال اسکیزوافکتیو و غیره کمک می‌کنند تا نوسانات شدید خلقی را مدیریت کنند.
• آرام‌بخش‌ها: این داروها عملکرد روانی-حرکتی و شناختی شما را کاهش می‌دهند. این داروها که عمدتاً برای اضطراب و بی‌خوابی استفاده می‌شوند، معمولاً به شکل قرص تجویز می‌شوند.
• محرک‌ها: این داروها فعالیت مغز را افزایش می‌دهند و به افراد مبتلا به ADHD کمک می‌کنند.

‎‍‎

‎‍‎

نکاتی که باید هنگام مصرف داروهای روانپزشکی در نظر بگیرید

‎‍‎

• اگر این دارو برای شخص دیگری مؤثر بوده است، به این معنی نیست که برای شما نیز به طور مشابه مؤثر خواهد بود. همه بدن‌ها (و ذهن‌ها) متفاوت هستند و واکنش‌های متفاوتی نشان می‌دهند. 

• شما فوراً احساس بهتری نخواهید داشت؛ مدتی طول می‌کشد تا دارو علائم را تسکین دهد. با این حال، برخی داروها، مانند قرص‌های خواب‌آور، ممکن است تسکین سریعی ایجاد کنند.
• نباید به محض اینکه احساس بهبودی کردید، مصرف داروهای خود را قطع کنید. این کار ممکن است منجر به عود یا بازگشت علائم شود. قبل از تغییر هر دوزی با پزشک خود مشورت کنید.

‎‍‎

اینکه آیا روانپزشک شما داروهای روانگردان برای شما تجویز خواهد کرد یا خیر، به عوامل مختلفی از جمله اختلال تشخیص داده شده، شدت علائم شما و نحوه تأثیر آنها بر شما بستگی دارد. برای همه افراد دارو تجویز نمی‌شود؛ همچنین ممکن است روش‌های درمانی دیگری مانند روان‌درمانی یا تغییر سبک زندگی به شما توصیه شود.

‎‍‎

‎‍‎

آیا داروهای روانپزشکی اعتیادآور هستند؟

اعتیاد به عنوان میل غیرقابل کنترل به مصرف چیزی که به طور بالقوه می‌تواند مضر باشد تعریف می‌شود. ویژگی‌های آن شامل هوس‌های شدید، وسواس، از دست دادن کنترل و رفتار تکانشی برای ارضای اعتیاد است. داروهای روانگردان معمولاً این تأثیر را بر افراد ندارند.

‎‍‎

همانطور که در DSM-5 و ICD-11 تحت عنوان اختلال مصرف مواد تعریف شده است، اعتیاد علائم متمایزی دارد. این علائم شامل هوس، عدم کاهش مصرف، صرف تلاش اضافی برای به دست آوردن آنچه که امیال شما را برآورده می‌کند و دست کشیدن از سایر چیزهای مهم در زندگی شما می‌شود. این علائم با آنچه فردی که داروهای روانپزشکی تجویزی - مانند داروهای ضد افسردگی - مصرف می‌کند، احساس می‌کند، مطابقت ندارد.

‎‍‎

داروهای روانپزشکی منجر به هوس نمی‌شوند. تحمل یا وابستگی - که در آن برای احساس همان "حس خوب" نیاز به افزایش دوز دارید - نیز از اثرات داروهای روانگردان نیستند.  

‎‍‎

برخی از داروها ممکن است علائم ترک جزئی و موقت مانند سرگیجه، سردرد، حالت تهوع، بی‌خوابی و غیره را تقریباً تا یک هفته پس از قطع دارو ایجاد کنند. این علائم به زودی از بین می‌روند و نشان می‌دهند که این داروها در واقع اعتیادآور نیستند. 

‎‍‎

با این حال، نباید بدون مشورت با پزشک، مصرف دارو را قطع کنید. قطع ناگهانی دوز مصرفی ممکن است منجر به عود بیماری شود که می‌تواند مضر باشد. اگر می‌خواهید دوز مصرفی خود را تغییر دهید یا در مورد داروهای خود نگرانی دارید، بهتر است با پزشک خود مشورت کنید.

‎‍‎

‎‍‎

چگونه بفهمیم که به داروهای روانپزشکی معتاد شده‌ایم؟

همانطور که در بالا ذکر شد، علائم اعتیاد در افرادی که داروهای روانپزشکی مصرف می‌کنند مشاهده نمی‌شود. اگر چنین داروهایی مصرف می‌کنید و برخی از اثرات زیر را تجربه می‌کنید، در اسرع وقت آن را با روانپزشک خود در میان بگذارید.

‎‍‎

• برای رسیدن به همان نتایج قبلی، به مقدار بیشتری از دارو نیاز دارید.
• داروها باعث تغییرات غیرمنتظره در الگوهای خواب یا غذا خوردن می‌شوند. 
• شما همراه با داروهای تجویزی، الکل و/یا مواد مخدر مصرف می‌کنید.
• با علائمی مانند تعریق بیش از حد، سردرد، سرگیجه یا تشنج مواجه هستید. 

‎‍‎

پس از تنگ کردن واژن باید از چه فعالیت هایی خودداری کنیم؟

پس از تنگ کردن واژن باید از چه فعالیت هایی خودداری کنیم؟

پس از انجام عمل تنگی واژن، حتماً دستورالعمل‌های جراح خود را در مورد محدودیت‌های فعالیت دنبال کنید.

این فعالیت ها ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• حداقل یک ماه پس از جراحی از استعمال دخانیات خودداری کنید.
• اجتناب از هر گونه فعالیت شدید مانند فعالیت های ورزشی به مدت شش هفته
• خودداری از رابطه جنسی به مدت 6 تا 8 هفته
• به مدت 8 هفته از شنا یا دوچرخه سواری خودداری کنید.
• خودداری از بلند کردن اجسام سنگین
• پرهیز از نشستن‌‌های طولانی مدت به خصوص در هفته‌ی اول
• پرهیز از رانندگی کردن تا پایان دوره نقاهت

تعدادی از عوارض جانبی کاملا طبیعی و رایج وجود دارد، که پس از جراحی تنگ کردن واژن متداول است که شامل کبودی جزئی، تورم و احساس درد خفیف می باشد. ولی این عوارض جانبی باید در پایان هفته دوم کم کم برطرف شود. اگر بعد از جراحی دچار ناراحتی خفیف تا متوسط می‌شوید، مصرف مسکن‌های تجویزی پس از جراحی برای کاهش درد موثر است. البته حفظ سطح مناسب تحرک برای کاهش خطر لخته شدن خون بسیار اهمیت دارد.

تورم موضعی در ناحیه واژن بعد از عمل بسیار رایج است، که می توان با استفاده از کمپرس سرد برای مدت زمان محدود 15 دقیقه هر یک ساعت در دو روز اول آن را کاهش داد. اما توجه داشته باشید از گذاشتن مستقیم کمپرس سرد بر روی پوست، خودداری کنید. همچنین همیشه پوشیدن لباس‌های نخی گشاد را توصیه می‌کنیم تا از هرگونه تحریک یا مالش بر روی محل جراحی شده، جلوگیری شود.

علت بیش فعالی چیست؟

 

با وجود اینکه، این روزها مفهوم بیش فعالی برای کودکان و بزرگسالان زیادی به کار برده می‌شود، اما هنوز دانشمندان علت adhd را شناسایی نکرده‌اند. در واقع، متاسفانه هنوز علت بیش فعالی و عوامل اصلی خطر آن تا حدود زیادی ناشناخته است. با این حال، تحقیقات بسیاری نشان می‌دهند، برخی عوامل نقش مهمی در بروز اختلال ADHD دارند که شامل موارد زیر می‌شوند:

 

 

۱- ژنتیک

محققان در تحقیقات اخیر خود به این نتیجه رسیده‌اند که ژنتیک نقش مهمی در بروز اختلال بیش فعالی دارد. مطالعات انجام‌شده روی دوقلوهای یک تخمکی، دوتخمکی و والدین‌شان نشان می‌دهند که این بیماری پایه ژنتیکی دارد. اختلال ADHD در کودکانی که پدرشان به این بیماری مبتلا است و همچنین در پسرها بیشتر دیده می‌شود.

 

۲- عوامل مربوط به رشد

مشکلاتی مانند بیماری‌های عفونی در سه ماه اول بارداری را می‌توان علت بیش فعالی جنین دانست. همچنین، اگر مادر در چهار هفته اول دچار سوءتغذیه باشد یا درگیر مشکل بهداشتی (عفونت رحم) شود، احتمال ابتلای جنین به اختلال ADHD افزایش می‌یابد. در واقع، می‌توان شرایط نامناسبی که مادر در دوران بارداری و زایمان تجربه می‌کند را تا حد زیادی عامل اصلی بیش فعالی نوزادان معرفی کرد.

۳- تغییر در عملکرد مغز

عملکردهایی مانند توجه و تمرکز در نواحی مختلفی از مغز کنترل می‌شوند. در افراد مبتلا به اختلال بیش فعالی، این مناطق دست‌خوش تغییر و آسیب شده‌اند.

۴- زایمان زودرس

تحقیقات نشان داده‌اند، دیگر علت بیش فعالی را می‌توان ناشی از به دنیا آمدن نوزاد، زودتر از موعد مقرر دانست. نوزادانی که زودتر از ۳۷ هفته به دنیا می‌آیند، بیشتر در معرض خطر ابتلا به adhd هستند.

 

۵- جراحت سر نوزاد

محققان معتقدند وارد شدن آسیب جدی به سر نوزاد می‌تواند دیگر علت ابتلا به بیش فعالی باشد. در واقع، باید بگوییم آسیب قابل توجه به سر نوزاد نقش مهمی در فعال شدن اختلال بیش فعالی-نقص توجه در نوزادان دارد.

۶- عوامل پر خطر محیطی

زمانی که مادر باردار یا نوزاد در ماه‌های اولیه تولد در معرض عوامل پر خطر محیطی مانند سرب و سایر سموم قرار بگیرند، احتمال ابتلای کودک به بیش فعالی افزایش می‌یابد.

۷- مصرف الکل و تنباکو در بارداری

اگر مادر در دوران بارداری الکل مصرف کند، این ماده را از طریق بند ناف به جنین منتقل می‌کند. در چنین وضعیتی، جنین در معرض آسیب‌های مختلف از جمله ابتلا به بیش فعالی قرار می‌گیرد. بنابراین، می‌توان علت بیش فعالی در بارداری را ناشی از مصرف الکل و تنباکو توسط مادر دانست که به راحتی به جنین منتقل می‌شود و اثرات آن تا بعد از تولد با نوزاد همراه است.

۸- وزن کم نوزاد هنگام تولد

نوزادانی که هنگام تولد با وزنی کمتر از ۱۵۰۰ گرم به دنیا می‌آیند، بیشتر در معرض ابتلا به اختلال ADHD قرار دارند.

۹- عوامل عصبی و فیزیکی

محققان با انجام آزمایش EEG بر مغز کودکان مبتلا به adhd، متوجه اختلالی در نوار بتا شده‌اند. همچنین، سی‌تی اسکن مغز این کودکان نشان‌دهنده کاهش جریان خون در لوب پیشانی است. با این حال، می‌توان گفت معمولا این نوع تاخیر در رشد به مرور زمان با افزایش سن برطرف می‌شود.

۱۰- عدم تعادل شیمیایی مغز

تحقیقات نشان داده‌اند، اختلال در اعصاب رسانه‌های مغزی و دستگاه نورآدرنرژیک که باعث بر هم خوردن تعادل مواد شیمیایی مغز می‌شود را هم می‌توان تا حدودی دلیل بیش فعالی کودکان دانست.

25 سوال قبل از ازدواج که باید قبل از اینکه بخواهید بپرسید

بیش از 90 درصد از زوج های نامزد، پول و زمان بیشتری را صرف سرمایه گذاری در روز عروسی خود می کنند تا سرمایه گذاری و آمادگی برای ازدواجشان. در حالی که دو نفر عاشق هستند و انتخاب خود را برای همسر انجام داده اند، آنقدر زیاد است که من قبل از ازدواج متوجه نمی شوم. اولین مورد کیفیت مهارت های روابط آنها و دانستن چگونگی داشتن مهارت های مناسب برای داشتن یک مکالمه دشوار است. آنها اغلب با وجود عشقی که به یکدیگر دارند، اختلاف نظر یا گفتگوهای دشواری خواهند داشت. بسیاری از مردان و زنان نمی‌دانند سؤالات مناسب برای پرسیدن چیست، چگونه گوش کنند و چگونه صحبت کنند تا واکنش‌پذیری کمتری در دیالوگ‌هایشان وجود داشته باشد. مسئله مهم دیگر این است که بسیاری از افراد نمی دانند چگونه با پرسیدن سؤالات درست در مورد تاریخچه خود و دیگران بحث کنند تا تصمیم عاقلانه ای برای آینده خود بگیرند. به همین دلیل است که یک درمانگر کارکشته و باتجربه پیدا می شود که می داند چگونه مسائل کلیدی قبل از عروسی خود را در جلسات تسهیل کند. مشاوره خوب قبل از ازدواج به طور متوسط ​​حداقل 9 ماه طول می کشد که درمانگر به صورت هفتگی بر روی نکات کلیدی تمرکز کند که آنها برای آینده خود آماده می شوند.

این گونه است که یک زوج جدید باید یکدیگر را بهتر بشناسند تا بتوانند به روش صحیحی زندگی کنند. پاسخ به سؤالات قبل از ازدواج می تواند اطلاعات بیشتری را در مورد شریک زندگی آینده شما نشان دهد. آنها می توانند به مدیریت انتظارات کمک کنند. سوالات قبل از ازدواج به وضوح منجر می شود. وضوح منجر به اعتماد می شود. اگر می خواهید گره بزنید، خواننده مهربان، در مورد برخی از سوالات قبل از ازدواج که در زیر به اشتراک می گذاریم بحث کنید.

ازدواج زیبا و یک آرزوی طبیعی است. واقعیت این است که عشق و میل به آن تنها موضوع ازدواج نیست. ازدواج می تواند سخت و چالش برانگیز باشد. قبل از وارد شدن و گفتن «من انجام می‌دهم» به مهارت‌ها و بحث‌های آگاهانه نیاز دارد. من با زوج های متعددی ملاقات یا نامزدی داشته ام که برای مدت طولانی گیر کرده اند و نمی دانند چگونه گیر کنند و تنها چیزی که آنها را درگیر می کند این است که "اما من او را دوست دارم یا دوستش دارم" و اینگونه است که آنها بدون بررسی صحیح وارد ازدواج می شوند. مشاوره قبل از ازدواج خوب می تواند زندگی و ازدواج شما را نجات دهد. به سوالات قبل از ازدواج به عنوان ارزیابی ریسک فکر کنید. این به پیش بینی مناطق دشوار کمک می کند تا بتوانید هم اکنون با آنها مقابله کنید یا برای رسیدگی به آنها برنامه ریزی کنید.

ما می خواهیم کار را برای شما آسان تر کنیم. به همین دلیل، ما سوالات را در پنج موضوع مهم قبل از ازدواج دسته بندی کرده ایم. راحت باشید و آماده باشید تا در مورد شریک زناشویی خود که به زودی می خواهید بیشتر بدانید.

سوالات قبل از ازدواج در مورد پول

از این سوالات برای کاهش مشاجره در مورد پول استفاده کنید، زمانی که شما دو نفر در نهایت با هم به توافق رسیدید:

1. آیا باید حساب مشترک داشته باشیم یا جداگانه؟ اگر نه، دلایل عدم تمایل به اشتراک دارایی هایمان چیست؟ اعتماد است یا چیز دیگری؟
2. آیا باید قرارداد پیش از ازدواج داشته باشیم؟ دلایل این امر؟ آیا هر دوی شما در مورد احساسات خود در هنگام ورود به ازدواج صادق هستید؟
3. بودجه ماهانه ما چگونه باید باشد؟ آیا می دانید چگونه در مورد سبک های خرج کردن و رابطه خود با پول صحبت کنید؟ یا می ترسید چون نمی دانید چگونه در این مورد با تعارض روبرو شوید؟ آیا قصد دارید پول خرج کنید و آن را مخفی نگه دارید و پنهان شوید؟
4. آیا وام معوقی دارید که باید از آن اطلاع داشته باشم؟ آیا بدهی داری که پنهان کنی؟ 
5. آیا شما یک پس انداز هستید یا ولخرجی؟

سوالات قبل از ازدواج در مورد رابطه جنسی

رابطه جنسی عالی منجر به ازدواج های شادتر می شود. از این سوالات مشاوره قبل از ازدواج برای یادگیری نحوه رضایت همسرتان در ازدواج استفاده کنید:

1. چند بار در هفته می خواهید رابطه جنسی داشته باشید؟
2. بهترین فانتزی جنسی شما چیست؟
3. مطمئن ترین راه برای رسیدن به رضایت چیست؟
4. چه چیزی شما را خاموش می کند؟
5. چه چیزی شما را در خلق و خوی قرار می دهد؟
6. آیا از رابطه جنسی ترسی دارید؟ آیا چیزی وجود دارد که شما جلوی آن را بگیرید؟
7. آیا قبل از دانستن آنها درباره سابقه جنسی یکدیگر احساس یا فکری دارید؟
8. مسائل مربوط به اعتماد شما در رابطه جنسی و تعاملات همسرتان با جنس مخالف چگونه خود را نشان می دهد؟

سوالات پیش از ازدواج در مورد نقش های زناشویی

دریابید که چگونه مسئولیت ها را در طول زندگی مشترک خود تقسیم خواهید کرد و چه انتظاراتی از یکدیگر دارید؟ در مورد هر مسئولیتی واضح و مشخص باشید: 

1. دوست دارید چه نقشی در ازدواج داشته باشید؟ منظور شما از نقش در اینجا چیست؟
2. انتظار دارید چه نقشی را بازی کنم؟ آن را با شریک زندگی خود در اینجا روشن کنید: در کدام جنبه از ازدواج یا زندگی خانگی و غیره.
3. چگونه کارهای خانه را تقسیم کنیم؟
4. چه کسی بزرگترین تصمیمات خانواده را خواهد گرفت؟ در مورد نوع تصمیمات واضح و مشخص باشید.
5. به نظر شما سخت ترین موضوع یا موضوع ازدواج چیست؟

قبل از ازدواج، اخلاق، ارزش ها و اعتقادات را زیر سوال می برد

اخلاق و ارزش ها اساس یک ازدواج سالم است. در اینجا نحوه اطمینان یافتن آمده است:

1. اعتقادات دینی شما در مورد ازدواج چیست؟ اگر اعتقاد یا دیدگاه مشابهی در مورد ایمان نداشته باشید، مطمئناً در آینده با مشکلاتی روبرو خواهید شد، به خصوص در زمینه فرزندپروری. در اینجا در مورد آنچه برای شما مهم است در مورد عمل به ایمان خود و غیره مشخص کنید.
2. چه چیزی برای شما خیانت محسوب می شود؟ در مورد تعاریف خود از یک رابطه عاطفی، مسائل مربوط به تمامیت جنسی از جمله رابطه فیزیکی و جنسی و موارد دیگر بحث کنید. در اینجا از نظر انتظارات و ترس بسیار صادق و باز باشید. 
3. از چه طریقی باید به تو نشان دهم که دوستت دارم؟
4. نظر شما در مورد پیشگیری از بارداری چیست؟
5. چه چیزی می تواند باعث شود اعتماد خود را به من از دست بدهید؟ در مورد چراغ قرمز و چراغ سبز از هر منظر بحث کنید. چه چیزی را تحمل نمی کنید و چه چیزی برای شما خوب است.

سوالات پیش از ازدواج در مورد تعارض و حل مسئله

هر رابطه ای با تعارض مواجه می شود. سوالات زیر می تواند به شما کمک کند که بدانید چگونه با مشکلاتی که بعداً در ازدواج به وجود می آیند، برخورد کنید:

1. چگونه استدلال ها را مدیریت می کنید؟
2. آیا می خواهید اگر مشکلی داشتیم زوج درمانی کنیم؟
3. آیا شغل مهمتر از خانواده است؟
4. آیا مسائلی را که پیش می‌آیند بحث می‌کنید یا بعداً با آنها برخورد می‌کنید؟
5. اگر من با خانواده شما اختلاف نظر داشته باشم، کدام طرف را انتخاب می کنید؟

چند سوال دیگر برای صحبت از همسر آینده خود بپرسید

1. آیا حیوانات خانگی را دوست دارید؟
2. آیا با من مشکلی ندارید/ چند هفته تنها با دوستان سفر می کنید؟
3. آیا در صورت نیاز حاضر به نقل مکان هستید؟ چگونه آن تصمیم را بگیریم؟
4. آیا اگر در آینده دینم را تغییر دهم برای شما ناراحت می شود؟
5. آیا شما مشکلی دارید که من باید از آن مطلع باشم؟
6. چگونه می خواهید بگذرانید یا چگونه تصمیم می گیریم تعطیلات تعطیلات را با والدین یا خانواده بزرگ خود بگذرانیم؟ در اینجا انتظارات را مورد بحث قرار دهید.

این و بسیاری از سؤالات دیگر را با خود که به زودی زن یا شوهر خواهید شد، در میان بگذارید. در یک زمان به یک موضوع بپردازید، با تمرکز بر ارتباط و درک واضح. لطفا کاری نکنید که آنها تحت فشار یا گوشه گیر باشند.

صداقت قهرمان گفتن دروغ در این مرحله ازدواج شما را بر پایه بی اعتمادی قرار می دهد. مسائل را جدی بگیرید و سعی کنید تا حد امکان صادق باشید.

از فرصت برای حل و فصل اختلافات استفاده کنید. وقتی وارد ازدواج می‌شوید، باید از همان متن در مورد جنسیت، پول، فرزندان و مسئولیت‌های همسر مطالعه کنید. اکنون ممکن است زمان ایده آلی برای هر یک از شما باشد تا در مورد چیزهایی که به گونه ای متفاوت از آنها می بینید مصالحه کنید.

در حین انجام سوالات با همسر آینده خود اهدافی را تعیین کنید. اینها می تواند اهداف بودجه ای و برنامه هایی برای بازپرداخت بدهی، برنامه ریزی برای نقل مکان، یافتن شغل جدید و غیره باشد. تغییرات سالم در رابطه می تواند منجر به ازدواج های سالم شود.

به دنبال یک میانجی باشید. یک مشاور حرفه ای یا مشاور ازدواج قبل از ازدواج می تواند به شما کمک کند تا یکدیگر را به وضوح درک کنید. آنها می توانند بحث را در مورد مسائل مهم راهنمایی کنند و اختلافات قبل از ازدواج را کاهش دهند. آنها به شما کمک می کنند تا گزنه ها را درک کنید و به شما کمک می کنند یکدیگر را بهتر درک کنید.

درباره تعداد بچه هایی که می خواهید داشته باشید بحث کنید. در مورد سبک فرزندپروری خود که شبیه به نحوه مدیریت افراد است، بیاموزید. آیا شما فردی هستید که سبک منفعل یا مستقیم دارید؟ همه اینها در تربیت شما نمایان می شود.

موضوع مهم دیگر نقش رسانه های اجتماعی است. بسیاری از ازدواج ها به دلیل روابط عاطفی که از ارتباط با دوستان سابق دبیرستانی یا دوستان گذشته شروع شده اند، از هم می پاشند، به ویژه زمانی که زن و شوهر به شدت استرس دارند و احساس می کنند که ارتباطشان قطع شده و نمی دانند چگونه نیازهای یکدیگر را برآورده کنند. ملاقات با یک شعله قدیمی یا یک دوست در شبکه های اجتماعی مخرب است. داشتن مرزهای نامناسب با همکاران در پوشش خوب یا دوستانه بودن منجر به امور و دردها شده است.

حتما سوالات صادقانه بپرسید. از پرسیدن سوالات سخت نترسید. هرچه صادق تر و شفاف تر باشید برای ازدواج شما بهتر خواهد بود.

 

تاریخچه آبله

منشا آبله ناشناخته است. یافته های بثورات آبله مانند روی مومیایی های مصری نشان می دهد که آبله حداقل 3000 سال است که وجود داشته است. اولین توصیف مکتوب بیماری مانند آبله در چین در قرن چهارم میلادی (عصر رایج) ظاهر ^شد . توصیفات مکتوب اولیه نیز در قرن هفتم در هند ^و در قرن دهم در آسیای صغیر ^ظاهر شد .برای ارتباط با بهترین متخصص زنان در تهران با دکتر طاهره فروغی فر تماس بگیرید.

 

گسترش

مورخان گسترش جهانی آبله را در رشد تمدن ها و اکتشافات دنبال می کنند. گسترش راه های تجاری در طول قرن ها نیز به گسترش این بیماری منجر شد.

نکات برجسته تاریخ

• ^قرن ششم : افزایش تجارت با چین و کره آبله را به ژاپن آورد.

• قرن هفتم : گسترش اعراب باعث گسترش آبله در شمال آفریقا، اسپانیا و پرتغال شد ^.

• قرن یازدهم : جنگ های صلیبی آبله را در اروپا گسترش داد ^.

• ^قرن پانزدهم : پرتغال بخشی از غرب آفریقا را اشغال می کند و آبله می آورد.

• قرن شانزدهم : مهاجران اروپایی و تجارت برده آفریقایی آبله را به دریای کارائیب و آمریکای مرکزی و جنوبی وارد می کنند ^.

• ^قرن هفدهم : مهاجران اروپایی آبله را به آمریکای شمالی می آورند.

• ^قرن هجدهم : کاوشگرانی از بریتانیای کبیر آبله را به استرالیا می آورند.

تلاش های کنترل اولیه

آبله یک بیماری وحشتناک بود. به طور متوسط ​​از هر 10 نفری که به آن مبتلا شده بودند، 3 نفر جان خود را از دست دادند. افرادی که زنده می ماندند معمولاً زخم هایی داشتند که گاهی اوقات شدید بود.

یکی از اولین روش‌ها برای کنترل آبله، واریولاسیون بود، فرآیندی که به نام ویروس عامل آبله (ویروس واریولا) نامگذاری شد. در طول واریاسیون، افرادی که هرگز آبله نگرفته بودند، با خراشیدن مواد در بازوی خود یا استنشاق آن از طریق بینی، در معرض مواد ناشی از زخم های آبله (پوستول) قرار می گرفتند. پس از تغییرات، معمولاً افراد علائم مرتبط با آبله مانند تب و بثورات پوستی را بروز می‌دهند. با این حال، افراد کمتری نسبت به زمانی که به طور طبیعی به آبله مبتلا شده بودند، بر اثر تغییرات جان خود را از دست دادند.

اساس واکسیناسیون در سال 1796 زمانی آغاز شد که پزشک انگلیسی ادوارد جنر متوجه شد که خدمتکارانی که به آبله گاوی مبتلا شده بودند از آبله محافظت می شوند. جنر همچنین در مورد تغییر رنگ می دانست و حدس زد که قرار گرفتن در معرض آبله گاوی می تواند برای محافظت در برابر آبله استفاده شود. دکتر جنر برای آزمایش نظریه خود، موادی را از زخم آبله گاوی بر روی دست شیر ​​دوش سارا نلمز برداشت و آن را به بازوی جیمز فیپس، پسر 8 ساله باغبان جنر تلقیح کرد. ماه‌ها بعد، جنر چندین بار فیپس را در معرض ویروس واریولا قرار داد، اما فیپس هرگز به آبله مبتلا نشد. آزمایش‌های بیشتری انجام شد و در سال 1801، جنر رساله خود را با عنوان "درباره منشأ تلقیح واکسن" منتشر کرد. او در این اثر به خلاصه ای از اکتشافات خود پرداخته و ابراز امیدواری کرد که «نابودی آبله، مخوف ترین بلای نوع بشر، باید نتیجه نهایی این عمل باشد».

واکسیناسیون به طور گسترده پذیرفته شد و به تدریج جایگزین عمل واریولاسیون شد. در دهه 1800، ویروسی که برای ساخت واکسن آبله استفاده می‌شد، از آبله گاوی به ویروس واکسینیا تبدیل شد.

برنامه جهانی ریشه کنی آبله

در سال 1959، سازمان بهداشت جهانی (WHO) طرحی را برای خلاصی جهان از شر آبله آغاز کرد. متأسفانه، این کمپین ریشه‌کنی جهانی از کمبود بودجه، پرسنل و تعهد کشورها و کمبود اهدای واکسن رنج می‌برد. علیرغم بهترین تلاش آنها، آبله هنوز در سال 1966 گسترده بود و باعث شیوع منظم در سراسر آمریکای جنوبی، آفریقا و آسیا شد.

برنامه ریشه کن سازی تشدید شده در سال 1967 با وعده تلاش های مجدد آغاز شد. آزمایشگاه‌های بسیاری از کشورهایی که آبله به طور مرتب اتفاق می‌افتد، قادر به تولید واکسن خشک انجمادی با کیفیت بالاتر بودند. عوامل دیگری که نقش مهمی در موفقیت تلاش های تشدید شده ایفا کردند عبارتند از: توسعه سوزن دوشاخه، استقرار یک سیستم نظارت بر پرونده و کمپین های واکسیناسیون انبوه.

در زمان شروع برنامه ریشه کنی تشدید شده در سال 1967، آبله در آمریکای شمالی (1952) و اروپا (1953) از بین رفته بود. موارد هنوز در آمریکای جنوبی، آسیا و آفریقا رخ می‌داد (ابله هرگز در استرالیا گسترده نبود). این برنامه در جهت خلاصی جهان از این بیماری پیشرفت مداومی داشت و تا سال 1971 آبله از آمریکای جنوبی و به دنبال آن آسیا (1975) و سرانجام آفریقا (1977) ریشه کن شد.

سفت کردن واژن RF

افزایش سن بر بافت واژن تأثیر می گذارد و می تواند منجر به شلی واژن شود. شلی واژن به زمانی گفته می شود که بافت واژن به دلیل بارداری، زایمان یا یائسگی شل می شود. این تغییرات در داخل واژن رخ می دهد و می تواند علائم ناخوشایند مختلفی را در بسیاری از زنان ایجاد کند. خوشبختانه تنگ کردن واژن اینتیما RF در Novomed می تواند به جوانسازی ناحیه صمیمی و بهبود ظاهر و حس آن کمک کند.برای ارتباط با بهترین جراح زیبایی زنان در تهران اینجا کلیک کنید.

سفت کردن واژن با فرکانس رادیویی (RF) یک روش غیر تهاجمی است که عضلات واژن را با ایجاد گرما در اعماق بافت ها سفت می کند تا پوست را گرم کند، جریان خون و کلاژن سازی را افزایش می دهد.

آیا من کاندید مناسبی برای سفت کردن واژن با RF هستم؟

اگر بی اختیاری یا شلی لابیای خارجی دارید یا نارضایتی جنسی به دلیل خشکی واژن، کاهش حس یا درد در حین مقاربت دارید، جوانسازی واژن با فرکانس رادیویی ممکن است گزینه خوبی برای شما باشد.

مزایای تنگ کردن واژن با RF چیست؟

سفت کردن واژن با RF یک روش سریع و بدون درد است که باعث تحریک کلاژن و الاستین و افزایش رطوبت در بافت های واژن و سفت شدن و انقباض بافت ها می شود. در نتیجه کلاژن و الاستین بیشتری تولید می‌شود و دیواره‌های واژن قوی‌تر و حجیم‌تر می‌شوند.

اگرچه نمی توانید تغییرات دیواره های واژن خود را ببینید، اما می توانید آنها را احساس کنید. درمان سفت کردن واژن می تواند سلامت زنانه، عزت نفس و کیفیت زندگی شما را بهبود بخشد.

در حین سفت کردن واژن با RF چه اتفاقی می افتد؟

درمان واژینال حدود 15 تا 30 دقیقه طول می کشد. در طی این روش، یک گرز ترانس واژینال به آرامی وارد کانال واژن می‌شود و با دقت به جلو و عقب حرکت می‌کند تا تمام بافت‌ها را هدف قرار دهد و باعث ایجاد احساس گرم شدن ملایم شود. سپس لابیا و کلیتوریس با یک گرز خارجی درمان می شوند.

امواج فرکانس رادیویی (RF) پالس‌های گرمی را به بافت‌های واژن می‌فرستند، آنها را گرم می‌کنند و جریان خون و تشکیل کلاژن را تحریک می‌کنند. این کار انعطاف پذیری واژن را افزایش می دهد، لابیاها را بلند می کند و کانال واژن را سفت می کند.

بعد از سفت کردن واژن با RF چه انتظاری باید داشت؟

سفت کردن واژن با RF نیازی به استراحت ندارد و بیماران می توانند بلافاصله پس از آن به فعالیت های عادی خود ادامه دهند. قرمزی، تورم و گرفتگی همگی از عوارض جانبی احتمالی درمان هستند، اما به سرعت فروکش خواهند کرد.

نتایج پس از یک سری حداقل سه جلسه ظاهر می شود. متخصص زنان ما توصیه می کند که هر دو ماه یکبار درمان های نگهدارنده داشته باشید. نتایج طولانی مدت هستند، اما بارداری و زایمان بر روی آنها تأثیر خواهد داشت.

 

چگونه علائم ADHD را در هر سنی تشخیص دهیم؟

آیا فکر می کنید فرزند شما ممکن است ADHD داشته باشد ؟ فکر می کنید ممکن است؟ علائم متفاوت است و هیچ دو نفر شبیه هم نیستند. فقط یک متخصص می تواند با اطمینان بگوید. اما سرنخ هایی در هر سنی وجود دارد.

سه نوع ADHD وجود دارد :

• بیش فعال- تکانشی
• بی توجه
• ترکیبی از هر دو

هر کدام علائم متفاوتی دارند و ممکن است با افزایش سن تغییر کنند.

ADHD در کودکان نوپا و پیش دبستانی

بچه های کوچک دسته ای فعال و سرکش هستند. بنابراین چگونه می توانید تشخیص دهید که آیا فردی دارای ADHD است ؟ معمولا رفتارهای سرکش آنها افراطی است.

استیون کاف، دکترای دانشگاه فلوریدا، جکسون‌ویل، می‌گوید: این بچه‌ها می‌دوند، می‌پرند، از همه چیز بالا می‌روند، نمی‌توانند آرام بنشینند، همیشه صحبت می‌کنند. آنها اغلب به عنوان "در حال حرکت" یا "راننده موتور" توصیف می شوند."

راسل بارکلی، دکترای دانشگاه پزشکی کارولینای جنوبی، رفتارهای بی قرار و بیقرار را اینگونه توصیف می کند: «آنها به سادگی نمی توانند خیلی روی چیزی تمرکز کنند، حتی یک داستان قبل از خواب .

اما برخی از کودکان مبتلا به ADHD می توانند روی چیزهایی که به آنها علاقه دارند تمرکز کنند، مانند اسباب بازی های خاص یا بازی های ویدیویی.

در حالی که ممکن است علائم هشدار دهنده را در اوایل ببینید، تشخیص معمولا کمی دیرتر انجام می شود. یک پزشک می تواند در مورد استراتژی های فرزندپروری به شما کمک کند.

ADHD در کودکان دبستانی

همه کودکان مبتلا به ADHD بیش فعال نیستند. اما اگر کودکی باشد، در طول سال های مدرسه نشان داده می شود. ممکن است علائم دیگری نیز مشاهده کنید. آنها ممکن است نتوانند تمرکز کنند و ممکن است در تصمیم گیری های خوب یا برنامه ریزی چیزها دچار مشکل شوند. بارکلی می گوید: «آنچه می بینید شکوفایی یک اختلال پیچیده تر و بیشتر است.

آنها همچنین ممکن است بیشتر از سایر کودکان هم سن خود با مشکلات زیر مواجه شوند:

• اشتراک گذاری
• نوبت گرفتن
• بگذارید دیگران حرف بزنند
• اتمام تکالیف یا کارهای خانه
• پیگیری مواردی مانند تکالیف و کتاب ها

بارکلی می گوید ، همچنین، کودک مبتلا به ADHD می تواند احساسی باشد. اگر چیزی آنها را ناامید کرد، "شما خواهید دید که ناامیدی ظاهر می شود." اگر بگویید ممکن است آنها را به فیلمی ببرید، ممکن است بی وقفه در مورد آن بپرسند. "اگر نه بگویید، آنها منفجر خواهند شد."

از آنجا که آنها ممکن است بدون فکر کردن به چیزها عمل کنند، ممکن است کودک شما مستعد تصادف باشد.

هیچ آزمایشی برای ADHD وجود ندارد. کافه می‌گوید : بسیاری از بچه‌ها علائمی دارند، اما برای تشخیص ADHD ، چندین علامت باید حداقل به مدت 6 ماه وجود داشته باشد و آنها باید زندگی اجتماعی و تکالیف مدرسه را تحت تأثیر قرار دهند.

هنگامی که متوجه شدید فرزندتان ADHD دارد، شما و پزشکتان در مورد درمان ها صحبت خواهید کرد. آنها اغلب شامل درمان دارویی و رفتار درمانی می شوند. ممکن است لازم باشد قبل از تصمیم گیری در مورد درمان های مناسب، چیزهای مختلفی را امتحان کنید.